Het is inmiddels vijftien maanden geleden dat het leven van Bart Eulen (28) een ingrijpende wending nam. Werkend aan een sfeerreportage over de vermiste herdershond van een volkszanger, kreeg hij vanaf de burelen van De Gelderlander het dringende verzoek om een verhaal op te halen uit de Arnhemse binnenstad. Daar kwamen honderden Vitesse-supporters in ontgoocheling en woede bijeen om de ‘officieuze dood’ van profclub Vitesse te verwerken.
Bart schakelde moeiteloos over, werd niet veel later gevraagd om clubwatcher te worden en kan zich nu geen leven zonder geel-zwart meer bedenken. Zijn gedegen werk leverde hem eerder dit jaar een NSP-nominatie op voor de titel Sportjournalistiek Talent van het Jaar 2025.
Speurtocht
Eerst het verhaal van Ciro. Zo heet de herdershond van Mart Hoogkamer, de zanger die die bekend werd door het muzikale hoogstandje Ik ga zwemmen (in Bacardi lemon). De viervoeter liep weg van een vakantiepark bij Ede.
Hoogkamer vierde zelf op dat moment vakantie in Spanje. Hij vloog na het vernemen van het nieuws meteen terug naar Nederland, regelde een zoekactie met hulp van de Honden Zoekgroep Gelderse Vallei (HZGV), loofde 5000 euro beloning uit voor de eerlijke vinder en charterde zelfs een helikopter in de hoop zijn herder weer in z’n vertrouwde mand te krijgen.
Het laat zich raden waar een en ander toe leidde. Bij De Gelderlander zagen ze er uiteraard een verhaal in. Bart viel de eer te beurt om in de Edese bossen niet alleen op zoek te gaan naar Ciro, maar ook naar een fijne reportage. Daar draaide hij als algemeen verslaggever zijn hand niet voor om. “Ik deed bij de krant ook al wel sport; ik kom graag op de amateurvelden. Maar als er over een autobrand geschreven moest worden, ging ik ook daar met plezier naartoe.’’
Terwijl hij op die 31ste juli 2025 “hele volksstammen’’ zag zoeken naar Hoogkamers hond, ging zijn telefoon. “De chef-nieuwsredactie. In Arnhem dreigde de bom te ontploffen omdat de beroepscommissie van de KNVB het beroep van Vitesse ongegrond had verklaard en de proflicentie van de club definitief introk. Dat betekende op dat moment het einde van profclub Vitesse. De chef-nieuws zat met een tekort aan mensen. Of ik de volgende ochtend naar de binnenstad van Arnhem kon om een verhaal op te halen.’’
Aldus geschiedde. “Er heerste een grimmig sfeertje’’, zo blikt Bart koeltjes terug. “Veel jongens met zwarte hoodies aan en capuchons op. Daar liep ik in m’n witte overhemdje tussen. Maar ik ben niet bedreigd, de meesten hadden denk ik niet eens in de gaten dat ik journalist was.’’
Bart reed ook nog naar het trainingsveld op sportcentrum Papendal, waar zich eveneens woedende fans hadden verzameld en waar ook clubbestuurders te spreken waren. “En ineens dacht ik: bliksem! Ik moet het verhaal van die hond nog afmaken. Dat heb ik eerst maar gedaan.’’
Groundhog Day
Sindsdien staat zijn werk in het teken van de club die vanwege zijn roemruchte verleden de bijnaam FC Hollywood aan de Rijn heeft vergaard. Nooit een saaie dag. “Maar zeker in die eerste weken – mij was gevraagd om de ontwikkelingen rond Vitesse ‘nog even’ te volgen – voelde het soms als Groundhog Day’’, aldus Bart.
Hij verwijst daarmee naar de gelijknamige film, waarin hoofdrolspeler Bill Murray het gevoel heeft dat dezelfde gebeurtenissen dag na dag terugkeren. “Ik reed elke dag naar Papendal, waar je dan stond te wachten op nieuws en de ontwikkelingen beschreef. Die waren er genoeg: het gras werd niet meer gemaaid, spelers vertrokken, de ene bestuurder ging en de ander kwam. Ik was eigenlijk meer crisisverslaggever dan sportjournalist. De club is vijf weken schijndood geweest en ik werd in die weken geleefd. Het was absurd.’’
Maar Bart zette met toewijding zijn tanden in deze kluif. “Het staat ver van de romantiek die je ervaart als je bij een amateurclub het veld opkomt, maar de relevantie is natuurlijk wel schitterend. Elke dag een nieuwswaardig verhaal waarvan je weet dat het flink gelezen wordt.’’
Zijn benoeming tot topsport-verslaggever liet niet lang op zich wachten. “Daar hebben we er bij De Gelderlander drie van: voor NEC, De Graafschap en Vitesse. Voor de amateursport hebben we er ook drie. We bestrijken zó’n groot gebied dat niemand zich hoeft te vervelen.’’
Curiositeiten
Als clubwatcher doet Bart dat zeker niet. “Vitesse hangt van curiositeiten aan elkaar. Een grijze club zal het nooit worden. Wel is de storm na die hectische maanden rond het voortbestaan enigszins geluwd. Het was fijn om na al die bestuurlijke en financiële perikelen te kunnen schrijven over bijvoorbeeld een mooie pass van Alexander Büttner, de 4-3-3 tegen Jong AZ en de acties van Naoufal Bannis. En ik kwam vrijwel in elk stadion voor de eerste keer. Ook dat is genieten.’’
Daar staat tegenover dat het sportjournalistieke werk zich niet meer beperkt tot het schrijven van een wedstrijdverhaal van pak ‘m beet 750 woorden. “Op vrijdagavond is het tikken op het laatste fluitsignaal, waarna je aan de slag gaat voor een reactieverhaal. Ook dat moet snel de website op, want we werken online first. Ik maak tevens video’s en podcasts.’’
Desondanks is er ruimte gekomen voor meer. “In dit Europese seizoen van NEC zijn bij die club veel handjes nodig. Ik heb daardoor de trip naar Juventus mee mogen maken. Briljant, al verloren ze dik. Maar zoiets is wel een van de redenen waarom je sportjournalist wilde worden. Vorige week ben ik met evenveel plezier naar De Treffers-Heracles geweest. Ook daar maak ik onder andere een video van zo’n twee minuten. Daar kun je wat van vinden – ik ben journalist geworden om mooie verhalen te schrijven – maar die items worden op de website erg goed bekeken.’’
Rust is goed
Nu Vitesse in rustiger vaarwater is beland, merkt Bart dat een vrije dag, of twee, best lekker is. “Je kunt het in dit werk zo gek maken als je wilt. Ik heb in mijn eerste Vitesse-jaar weken van zestig, zeventig uren gemaakt. Ik merk nu dat het je scherpte ten goede komt als je soms rust kunt nemen.’’
Daarbij prijst hij zich gelukkig dat zijn verstandhouding met de nieuwste Vitesse-bewindvoerders, alsmede met de technische staf, “zuiver’’ is. “Zij begrijpen dat ik mijn werk doe en ik begrijp dat ik niet voor elke transfer gebeld word. Maar de mensen waarmee ik bij de club te maken heb, zijn altijd benaderbaar.’’
Of hij met Vitesse ooit Europa in kan? “Nou, eerst maar zien te promoveren en ervoor zorgen dat er geen puntenstraf meer komt. Ik denk wel dat Vitesse kan opkrabbelen. Het is en blijft een grote club, met een groot stadion en een flinke achterban.’’
(Naschrift: De hond van Mart Hoogkamer kon na een zoektocht van vier dagen herenigd worden met zijn baasje. Ciro moest nog wel langs de dierenarts vanwege een wond aan een achterpoot. ‘Hij is lichtelijk aangereden’, zo liet Hoogkamer weten.)
